Meichenbaum i jego metoda autoinstrukcji

Autor: nianiaogg

Metoda terapeutyczna autorstwa Meichenbauma, zwana metodą autoinstrukcji nie jest samodzielną techniką terapeutyczną, ale bywa często wykorzystywana przez przedstawicieli wielu szkół terapeutycznych. Na czym polega?
Otóż opiera się ona na założeniu, że niektóre nasze stany emocjonalne oraz dysfunkcyjne zachowania mają swój początek w sposobie w jakim sami o sobie myślimy. To nasz umysł podpowiada nam przyczyny czy konsekwencje danych wydarzeń i jeśli są one negatywne i pesymistyczne, mogą hamować nasze działanie, bądź doprowadzać do obniżenia nastroju. Ciąg dalszy »

Kształtowanie tożsamości według Eriksona

Autor: Patrycja

Tradycyjnie, moment adolescencji uważa się za czas buntu i konfliktów. Jest to jednocześnie etap istotnych zmian fizycznych, psychicznych, a także emocjonalnych. Według Eriksona okres adolescencji, to czas poszukiwania przez jednostkę swojej własnej tożsamości. Właściwy temu etapowi jest kryzys „poczucie tożsamości kontra rozproszenie ról”. Wielu psychologów jego właściwe rozwiązanie, postrzega jako kluczowe dla całego rozwoju człowieka.

Najważniejszym celem dorastającej jednostki, jest osiągnięcie stabilnej tożsamości „ja”, oraz świadomości siebie. Chcąc osiągnąć owe poczucie tożsamości, młody człowiek próbuje zazwyczaj różnych rol. Dzięki temu kształtuje on stopniowo swoje trwałe postawy oraz własny kodeks aksjologiczno-normatywny. Jeśli jednak jednostka nie rozwiąże prawidłowo powyższego kryzysu, dochodzi do tak zwanego rozproszenia ról, czyli dezorientacji co do tego, kim tak naprawdę się jest. W najbardziej krańcowych przypadkach rozproszenia ról, adolescenci mogą przyjmować tak zwaną tożsamość negatywną, która znajduje wyraz w buncie oraz zachowaniach, które nie mogą być zaakceptowane przez najbliższe otoczenie.

Neurologia dziecięca

Autor: admin

Choć dr Brudziński zajmował się neurologia dziecięcą już na początku XX wieku, to jako odrębna specjalność lekarska, rozwinęła się ona dopiero po II Wojnie Światowej. Złożyło się na to wiele czynników. Najczęściej wśród nich wymieniane, to spadek umieralności noworodków i niemowląt, który przypadł na lata 40-te i 50-te XX wieku. Zaobserwowano wówczas, iż duża część z tych dzieci cierpi z powodu różnych uszkodzeń ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego. Uszkodzenia te wymagały stosowania specjalnych, innych niż pediatryczne, metod diagnostycznych, a co za tym idzie również całkiem odrębnych, od tych stosowanych dotychczas, metod leczenia. Neurologia dziecięca, choć jest niezwykle młodą dyscypliną naukową, rozwijała się przez te wszystkie lata bardzo dynamicznie. Działo się tak niewątpliwie, dlatego, iż jej twórcy mogli korzystać z bogatego już dorobku takich nauk, jak biochemia, radiologia, genetyka, czy patomorfologia.

Pierwszy oddział neurologiczny dla dzieci w Polsce, został powołany w roku 1950 przy Gdańskiej Klinice Neurologicznej. Na oddziale tym pracowała późniejsza profesor Zofia Majewska, wówczas pierwszy samodzielny pracownik naukowy, habilitowany w zakresie neurologii w Polsce. Obecnie w naszym kraju istnieje osiem klinik specjalizujących się w neurologii dziecięcej. W roku 1990 powstało Polskie Towarzystwo Neurologów Dziecięcych. Wyodrębniło się ono z sekcji działających wcześniej przy Polskim Towarzystwie Pediatrycznym, oraz przy Polskim Towarzystwie Neurologicznym. Polskie Towarzystwo Neurologów Dziecięcych skupia nie tylko wszystkich neurologów dziecięcych działających w naszym kraju. Jego członkami są również lekarze wielu innych specjalności. Łączy ich jedno – wszyscy oni zajmują się dziećmi cierpiącymi na różne choroby układu nerwowego. Od 1991 roku Polskie Towarzystwo Neurologów Dziecięcych, co pół roku wydaje własne pismo pod tytułem “Neurologia Dziecięca”. Dzięki zawartym w nich artykułom i rozprawom, wszyscy interesujący się tą tematyką specjaliści, mogą zapoznać się z najnowszymi badaniami i osiągnięciami w dziedzinie neurologii dziecięcej. Współcześnie, nauka ta zdobywa, bowiem coraz większe znaczenie.

Neurologia polska

Autor: admin

Początki neurologii polskiej są związane z warszawską i krakowską szkołą neurologiczną. Za twórcę polskiej szkoły neurologicznej, uważa się Edwarda Flatau. To właśnie Flatau, w roku 1894 opublikował pierwszy, nowoczesny atlas anatomii układu nerwowego. Jego kolejna praca, nosząca tytuł Das Gesetz der excentrischen Lagerung der langen Bahnen im Rückenmark, a opublikowana trzy lata później, wciąż uznawana jest za jedną z najważniejszych i najwybitniejszych prac neurologicznych, które ukazały się na przełomie XIX i XX wieku. Flatau odkrył i opisał w niej prawo ekscentrycznego ułożenia długich włókien w rdzeniu nerwowym. Prawo to polega na tym większym przesunięciu włókien nerwowych ku obwodowi, im włókna te są dłuższe. Co ważne, zostało ono nazwane od nazwiska jego twórcy - prawem Flatau’a.

Innym polskim specjalistą, wśród wymienionych powyżej, o którym nie wspomnieć zwyczajnie nie wypada, jest neurolog dziecięcy dr Józef Brudziński (neurologia dziecięca). Jego największe osiągnięcia, to zorganizowanie pierwszego w Polsce, a jednego z pierwszych w całej Europie szpitala pediatrycznego. Szpital ten dr Brudziński założył w roku 1903 w Łodzi i nazwał go Szpitalem Anny Marii. W roku 1909 Brudziński opisał niezwykle ważny objaw zapalenia opon mózgowo - rdzeniowych u dzieci. Odkrył on, iż dzieci te, ułożone w pozycji na wznak przykurczają zgięte w kolanach kończyny do brzucha w czasie biernego zginania głowy i wystąpienia bólu w karku. Objaw ten nazwano jego imieniem. Siedem lat później dr Brudziński opisał odruchy kończyn dolnych jako objawy podrażnienia i zapalenia opon mózgowo - rdzeniowych u dzieci po ucisku na spojenie łonowe i kości jarzmowe.



  • Depresja | Nerwica


  • Wyszukiwarka



    Na skróty

    Neuropsychologia

    Cookies i prywatność

    Na tej stronie używamy plików cookie Google, by móc świadczyć Ci usługi, personalizować reklamy i analizować ruch. Informacje o tym, jak korzystasz z tej strony, są udostępniane Google. Korzystając z niej, zgadzasz się na to. Dowiedz się więcej...